یکی از نگرانی های من

چقدر دردناک است سرنوشت چند ده میلیون نفر انسان در دست کسی یا کسانی باشد که توان درک دنیای واقع را ندارند و به سادگی چشم بر واقعیت می بندند و دیگران را دروغگو و حیله گر یا نادان و بی سواد یا عامل بیگانه خطاب می کنند.

بر سر ملتی که طی سی سال دو مرتبه این اشتباه را انجام دهد و سرنوشت خود را به دست چنین کسانی بسپارد و خود به بهانه اینکه کنترلی بر سرنوشت خود ندارد به حماقتهای هر روزه زندگی مشغول شود - چه خواهد آمد؟ بی تردید سرنوشت غم انگیزی برای این مردمان در راه است.

اما راستش را بخواهید من نگران مردم به مفهوم عام کلمه نیستم (چون باور دارم هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت). نگرانی من برای آن دسته انسان های فهیمی است که هر آنچه در توان داشتند برای آگاهی این مردم کردند و امروز باید در این سرنوشت غمبار سهیم باشند که آتش که گرفت خشک و تر می سوزد

واسطه

خیلی وقت ها هست که میخواهی به واسطه چیزی چیز دیگری رو ببینی یا لمس کنی یا بگیری اما نمی توانی. بعدش که خوب فکر میکنی می بینی آن چیزی که می خواستی همون واسطه بوده و تو نمیدیدیش. یا اینکه می خواهی به مقصدی برسی ولی خوب که نگاه میکنی میبینی راه رو می خواستی و طی طریق را نه مقصد و پایان را.

این را در چند مورد تجربه کرده ام اما معمولا خیلی دیر متوجه شدم که چه چیزی را میخواهم - خیلی دیر

قطعنامه - 1

باور کنی یا نه، من همینم که هستم!
دیگر برای تغییر دیر شده است جانم! سنگهایم را با خود واکنده ام، تصمیمم را گرفته ام:

پیکان ارادت را به سوی هیچ بتی نشانه نخواهم گرفت
زنجیر اسارت را بر پا و دستهایم وقعی نخواهم نهاد
آرزوی پرواز را از سر بیرون نخواهم کرد
سر بر آستانت نخواهم سود، زمینی نخواهم شد

سرپناه

از خیابان بیست و دوم پایین می آمد تا با پاره های کاغذ سرپناهی بسازد، غافل بود از اینکه دل سرگردانش را هیچ سرپناهی رام نمی کند

فریاد رسی نیست

این عکس رو که دیدم ناخودآگه یاد این شعر افتادم

شب بر سر من جز غم ایام کسی نیست --- می سوزم و می میرم و فریاد رسی نیست

فریادرس همچو منی کیست در این شهر --- فریاد رسی نیست کسی را که کسی نیست

بیمارم و تب دارم و در سینۀ مجروح --- چندان که فغان بر کشم از دل نفسی نیست

آن میوه جانبخش که دل در طلب اوست --- زینتگر شاخی است که در دسترسی نیست

بیش است ز ما طالع آن مرغ گرفتار --- کو را قفسی باشد و ما را قفسی نیست

توضیح: عکس از اینجا برداشته شده و این شعر حسین پژمان بختیاری رو که کاملش یادم نمیومد از وبلاگ حمید نخجیری برداشتم

ترس

در کودکی از ترس زمین خوردن با همسالانش بازی نکرد
در جوانی از ترس شکست خوردن، عاشق نشد
در میانسالی از ترس تنگدستی خرج نکرد
در پیری از ترس گناه، ثواب نکرد
و
در کل از ترس مرگ، زندگی نکرد